🖼️ Der rote Schlüssel im Museum

Detektiv Max steht vor dem großen Museum der Stadt. Es ist sehr spät am Abend. Der Himmel ist schwarz und die Luft ist sehr kalt. Max zieht seinen braunen Mantel fest an. Heute hat er eine schwere Arbeit. Die Direktorin vom Museum, Frau Weber, hat ihn angerufen. Sie war am Telefon sehr nervös und hat laut geschrien. Jemand hat ein altes Buch gestohlen. Es ist das Tagebuch von einem König aus dem Jahr 1750. Dieses Buch ist für das Museum und für die Geschichte sehr wichtig. Ein unbekannter Mann war vielleicht der Dieb. Max atmet tief ein und geht langsam zum Eingang. Das Licht auf der Straße ist schwach. Max muss den Fall schnell lösen, bevor das Buch weg ist.

Türkçesi: Dedektif Max şehrin büyük müzesinin önünde duruyor. Akşamın çok geç bir saati. Gökyüzü siyah ve hava çok soğuk. Max kahverengi paltosunu sıkıca çeker. Bugün onu zor bir iş bekliyor. Müzenin müdiresi Bayan Weber onu aramış. Telefonda çok gergindi ve yüksek sesle bağırdı. Birisi eski bir kitabı çalmış. Bu, 1750 yılından bir kralın günlüğü. Bu kitap müze ve tarih için çok önemli. Belki de hırsız kimliği belirsiz bir adamdı. Max derin bir nefes alır ve yavaşça girişe doğru yürür. Sokaktaki ışık zayıf. Kitap kaybolmadan önce Max'in vakayı hızla çözmesi gerekiyor.

Max geht langsam zu der großen Tür aus Holz. Er klopft dreimal laut an die Tür. Nach einer Minute kommt ein dicker Wachmann. Er möchte die Tür leise öffnen und blickt nach draußen. Der Wachmann kann Max zuerst nicht gut sehen, weil es dunkel ist. Max nimmt seinen Ausweis aus der Jacke. Er möchte seinen Ausweis sofort zeigen und sagt freundlich: „Guten Abend, ich bin Detektiv Max. Ich bin hier, weil ein wertvolles Buch fehlt.“ Der Wachmann nickt nervös und lässt ihn eintreten. Max geht vorsichtig in das große Gebäude. Die Lichter im Museum sind jetzt gedimmt und es ist sehr still. Alles wirkt ein bisschen unheimlich in der dunklen Nacht. Max bleibt wachsam und schaut sich genau um.

Türkçesi: Max yavaşça büyük ahşap kapıya doğru yürüyor. Kapıya yüksek sesle üç kez vurur. Bir dakika sonra şişman bir güvenlik görevlisi gelir. Kapıyı sessizce açmak ister ve dışarı bakar. Güvenlik görevlisi, karanlık olduğu için ilk başta Max'i iyi göremez. Max ceketinden kimliğini çıkarır. Kimliğini hemen göstermek ister ve arkadaşça: "İyi akşamlar, ben Dedektif Max. Buradayım çünkü değerli bir kitap kayıp," der. Güvenlik görevlisi gergince başını sallar ve girmesine izin verir. Max dikkatlice büyük binaya girer. Müzedeki ışıklar şimdi kısılmış ve çok sessiz. Karanlık gecede her şey biraz ürkütücü görünüyor. Max tetikte kalır ve etrafına dikkatlice bakar.

Im großen Flur gibt es viele Kunstwerke. Max sieht jedes alte Bild an der langen Wand. Frau Weber kommt plötzlich mit schnellen Schritten zu Max gelaufen. Sie weint ein bisschen und ihre rechte Hand zittert stark. „Guten Abend, Herr Detektiv. Danke, dass Sie so schnell hier sind“, sagt sie und spricht dabei sehr leise. „Das Tagebuch war in diesem Raum hier vorne. Es lag sicher in einer Kiste aus dickem Glas. Die Kiste war natürlich verschlossen.“ Max schaut sich den Tisch genau an. Das Glas ist überhaupt nicht kaputt. Aber die kleine Tür an der Glaskiste steht weit offen. Jemand hat das Schloss ganz ohne Gewalt geöffnet. Max überlegt, wie das möglich war.

Türkçesi: Büyük koridorda birçok sanat eseri var. Max uzun duvardaki her eski resme bakar. Bayan Weber aniden hızlı adımlarla Max'e doğru koşarak gelir. Biraz ağlıyor ve sağ eli şiddetle titriyor. "İyi akşamlar Dedektif Bey. Bu kadar çabuk geldiğiniz için teşekkür ederim," der ve çok sessiz konuşur. "Günlük buradaki ön odadaydı. Kalın camdan yapılmış bir kutunun içinde güvende duruyordu. Kutu elbette kilitliydi." Max masayı dikkatlice inceler. Cam kesinlikle kırık değil. Ancak cam kutunun küçük kapısı ardına kadar açık. Birisi kilidi hiç zor kullanmadan açmış. Max bunun nasıl mümkün olduğunu düşünüyor.