💑 Das erste Treffen

Es war ein sonniger Montagmorgen und Lena saß in der Schule. Die warmen Sonnenstrahlen schienen durch die großen Fenster und warfen helle Lichtstrahlen auf die weißen Tische. Die Lehrerin, Frau Schmidt, betrat den Klassenzimmer mit einem neuen Schüler. Er war mittelgroß, hatte lockige braune Haare und freundliche, warme Augen. Er trug eine blaue Jacke und sah ein wenig schüchtern aus. Frau Schmidt sagte mit freundlicher Stimme: 'Liebe Klasse, das ist Max. Er kommt aus München und ist neu hier bei uns. Max, stell dich bitte kurz vor.' Max lächelte schüchtern und sagte: 'Hallo zusammen, ich heiße Max. Ich komme aus München und ich spiele sehr gerne Fußball. Ich freue mich, Sie alle kennenzulernen.' Lena fand ihn sofort sehr interessant und attraktiv. Sie schaute ihn aufmerksam und neugierig an.

Türkçesi: Güneşli bir pazartesi sabahıydı ve Lena okulda oturuyordu. Güneş ışığının sıcak ışınları büyük pencerelerden sızıyor ve beyaz masaların üzerine parlak ışık ışınları yansıtıyordu. Öğretmen Bayan Smith sınıfa yeni bir öğrenciyle girdi. Orta boyluydu, kıvırcık kahverengi saçları ve nazik, sıcak gözleri vardı. Mavi bir ceket giyiyordu ve biraz utangaç görünüyordu. Bayan Schmidt dostane bir sesle şunları söyledi: 'Sevgili sınıf, bu Max. Münih'ten geliyor ve burada yeni. Max, lütfen kendini kısaca tanıt.' Max utangaç bir şekilde gülümsedi ve şöyle dedi: 'Herkese merhaba, benim adım Max. Münih'ten geliyorum ve futbol oynamayı gerçekten seviyorum. Hepinizle tanışmayı sabırsızlıkla bekliyorum.' Lena onu hemen çok ilginç ve çekici buldu. Ona dikkatle ve merakla baktı.

In der großen Pause, als die anderen Kinder in den Hof rannten, stand Lena allein in der stillen Schulhalle. Sie trank ein Glas Wasser aus der Trinkfontäne und dachte nachdenklich an den neuen Schüler. Sie fragte sich: 'Wie ist Max? Ist er nett? Mag er auch Musik?' Plötzlich hörte sie eine Stimme hinter sich. Max war zu ihr gekommen. Er fragte höflich und ein wenig unsicher: 'Entschuldigung, ist hier noch Platz neben dir? Ich kenne mich hier noch nicht so gut aus und ich wollte mich gerne unterhalten.' Lena nickte begeistert und lächelte breit. Max setzte sich neben sie auf die Bank. Er sagte erleichtert: 'Die Schule hier ist wirklich sehr groß und imposant. Ich kenne leider noch niemanden. Alle kennen sich schon seit langem und ich bin immer noch der Neue. Das ist manchmal ein bisschen einsam.' Lena lächelte warmherzig und sagte tröstend: 'Das ist gar nicht schlimm, Max. Du wirst ganz bestimmt bald viele Freunde finden. Ich zeig dir gerne die ganze Schule und stelle dich meinen Freunden vor.'

Türkçesi: Uzun teneffüs sırasında diğer çocuklar bahçeye koştuğunda Lena sessiz okul salonunda tek başına duruyordu. Çeşmeden bir bardak su içti ve düşünceli bir şekilde yeni öğrenciyi düşündü. Kendi kendine 'Max nasıl biri?' diye sordu. Hoş biri mi? O da müziği seviyor mu?' Aniden arkasında bir ses duydu. Max onun yanına gelmişti. Kibarca ve biraz da tereddütle sordu: 'Affedersiniz, yanınızda hâlâ yer var mı? Burada yolumu pek bilmiyorum ve sohbet etmek istedim.' Lena coşkuyla başını salladı ve genişçe gülümsedi. Max onun yanındaki banka oturdu. Rahatlayarak şunları söyledi: 'Buradaki okul gerçekten büyük ve etkileyici. Ne yazık ki henüz kimseyi tanımıyorum. Herkes birbirini uzun zamandır tanıyor ve ben hala yeniyim. Bazen biraz yalnızlık oluyor." Lena sıcak bir şekilde gülümsedi ve teselli edici bir şekilde şunları söyledi: 'Bu hiç de kötü değil Max. Yakında kesinlikle birçok arkadaş edineceksiniz. Sana okulu gezdirmek ve seni arkadaşlarımla tanıştırmak istiyorum.'