🐎 Die Postkutsche

Es war das Jahr 1850 in der weiten, wilden Steppe vom amerikanischen Westen. Thomas, ein mutiger junger Mann von fünfundzwanzig Jahren mit breitem Strohhut, abgewetzter Lederjacke und festen Stiefeln, wartete am kleinen Holzbahnhof der Stadt Independence. Die große Postkutsche kam mit viel Staub und lautem Knarren angefahren, gezogen von vier mächtigen, braunen Pferden. Der Kutscher war ein alter, erfahrener Mann mit langem weißem Bart und schütteren Haaren. Thomas stieg mutig ein. Er reiste allein nach Westen, in die unberührte Frontier, um dort ein völlig neues Leben als Hufschmied zu beginnen. Er hatte sein erspartes Geld bei sich und ganz große Träume in seinem Herzen.

Türkçesi: Amerikan Batısı'nın geniş, vahşi bozkırında yıl 1850'ydi. Geniş hasır şapkalı, yıpranmış deri ceketli ve sağlam çizmeli, yirmi beş yaşında cesur bir genç adam olan Thomas, Independence kasabasının küçük ahşap istasyonunda bekliyordu. Dört güçlü kahverengi atın çektiği büyük posta arabası, yoğun bir toz ve yüksek bir gıcırtıyla yanaştı. Arabacı, uzun beyaz sakallı ve seyrek saçlı, yaşlı ve deneyimli bir adamdı. Thomas cesurca bindi. Orada bir nalbant olarak yepyeni bir hayata başlamak için tek başına batıya, el değmemiş sınır bölgesine seyahat ediyordu. Biriktirdiği parası yanındaydı ve kalbinde çok büyük hayaller vardı.

Die Postkutsche fuhr schnell und holprig über die unebenen, unbefestigten Straßen. Der feine Staub flog hoch und füllte den ganzen Innenraum. Die hölzernen Räder knarrten und stöhnten bei jedem Stein. Thomas schaute neugierig aus dem kleinen Fenster. Er sah die weite, endlose, golden glänzende Steppe vor sich. Kein einziger Baum, kein einziges Haus, nur endloses, wogendes Gras bis zum fernen Horizont. Der riesige Himmel war von unbeschreiblichem Blau und hatte keine einzige Wolke. Thomas dachte nachdenklich: 'Das ist so weit und so fremd für mich. Aber ich habe großen Mut und Zuversicht.'

Türkçesi: Posta arabası engebeli, stabilize yollarda hızlı ve sarsıntılı bir şekilde ilerliyordu. İnce toz havaya kalkıyor ve tüm iç mekanı dolduruyordu. Ahşap tekerlekler her taşta gıcırdıyor ve inliyordu. Thomas merakla küçük pencereden dışarı baktı. Önünde uzanan geniş, sonsuz ve altın gibi parıldayan bozkırı gördü. Tek bir ağaç, tek bir ev yoktu; uzak ufka kadar sadece sonsuz, dalgalanan çimenler vardı. Devasa gökyüzü tarif edilemez bir mavilikteydi ve tek bir bulut bile yoktu. Thomas düşünceli bir şekilde düşündü: 'Burası benim için çok geniş ve çok yabancı. Ama büyük bir cesaretim ve güvenim var.'

In der engen, staubigen Kutsche saßen noch drei weitere Reisende. Eine junge Frau mit ernstem Gesicht hielt ein kleines, schlafendes Baby auf ihrem Schoß. Das Baby war müde und machte leise Geräusche. Ein alter Mann mit breitem Lederhut und einem großen Gitarrenkoffer saß in der dunklen Ecke. Er war ein fahrender Musikant und reiste von Saloon zu Saloon, um für Geld zu spielen. Thomas war gesellig und fragte: 'Wo reisen Sie denn alle hin, wenn ich fragen darf?' Die Frau antwortete leise: 'Wir ziehen nach Colorado. Mein Mann arbeitet dort in einer Silbermine.' Der alte Mann sagte geräuschvoll: 'Ich spiele in den Saloons Gitarre und singe Lieder über das Leben im Westen.'

Türkçesi: Dar ve tozlu arabada üç yolcu daha oturuyordu. Ciddi yüzlü genç bir kadın, kucağında uyuyan küçük bir bebek tutuyordu. Bebek yorgundu ve kısık sesler çıkarıyordu. Geniş deri şapkalı ve büyük bir gitar kutusu olan yaşlı bir adam karanlık köşede oturuyordu. O gezgin bir müzisyendi ve para karşılığında çalmak için salondan salona seyahat ediyordu. Thomas cana yakındı ve sordu: 'Sorabilirsem, hepiniz nereye yolculuk ediyorsunuz?' Kadın alçak sesle cevap verdi: 'Biz Colorado'ya taşınıyoruz. Kocam orada bir gümüş madeninde çalışıyor.' Yaşlı adam sesli bir şekilde söyledi: 'Salonlarda gitar çalıyor ve Batı'daki yaşam hakkında şarkılar söylüyorum.'