🌱 Der Garten hinter dem Zaun

Claudia studierte in der Stadt Duisburg. Ihre kleine Wohnung lag direkt an einem leeren Feld. Ein hoher Zaun umgab diesen Ort, damit ihn niemand betrat. Da sich seit Jahren niemand darum kümmerte, lagen überall kaputte Dinge. Claudia stand oft am Fenster und betrachtete das Chaos. Obwohl die Sonne hell schien, wirkte der Boden dunkel und schmutzig. Sie fühlte eine tiefe Traurigkeit, wenn sie dieses Bild ansah. Sie hoffte auf einen Ort, wo die Natur lebendig war. Jeden Morgen trank sie ihren Tee und dachte über die Situation nach. Sie wollte nicht akzeptieren, dass dieses Feld völlig leer blieb. Schließlich fasste sie einen Entschluss, weil sie die Umgebung verändern wollte.

Türkçesi: Claudia, Duisburg şehrinde okuyordu. Küçük dairesi doğrudan boş bir arsanın kenarındaydı. Kimse girmesin diye bu mekanı yüksek bir çit çevreliyordu. Yıllardır kimse orayla ilgilenmediği için her yerde kırık dökük eşyalar yatıyordu. Claudia sık sık pencerenin önünde durur ve bu kargaşayı izlerdi. Güneş parlak bir şekilde parlamasına rağmen, zemin karanlık ve kirli görünüyordu. Bu manzaraya baktığında derin bir üzüntü hissediyordu. Doğanın canlı olduğu bir yer umut ediyordu. Her sabah çayını içerken bu durumu uzun uzun düşünürdü. Bu alanın tamamen boş kalmasını kabullenmek istemiyordu. Çevreyi değiştirmek istediği için sonunda bir karar verdi.

Eines Tages traf Claudia ihre Nachbarin Frau Berger im Erdgeschoss. Die alte Frau ging langsam. Sie brauchte Hilfe, weil ihr Knie oft schmerzte. Claudia half ihr mit dem Gepäck und fragte nach dem Feld. Frau Berger lächelte sanft, als sie an die Vergangenheit dachte. Sie erklärte: Früher befand sich dort ein wunderschöner Garten. Die Menschen pflanzten gemeinsam Obst und verbrachten ihre Zeit miteinander. Als die Besitzer wechselten, verschwand dieser wunderbare Ort leider. Claudia hörte aufmerksam zu. Sie spürte sofort eine große Begeisterung, während die Geschichte endete. Sie sagte: Wir können diesen Ort retten, wenn wir zusammenarbeiten. Frau Berger nickte zustimmend, obwohl sie diese Idee anspruchsvoll fand.

Türkçesi: Bir gün Claudia, komşusu Frau Berger ile zemin katta karşılaştı. Yaşlı kadın yavaşça yürüyordu. Dizi sık sık ağrıdığı için yardıma ihtiyacı vardı. Claudia eşyalarını taşımasına yardım etti ve boş arsayı sordu. Frau Berger geçmişi hatırlayınca usulca gülümsedi. Şöyle açıkladı: Eskiden orada harika bir bahçe vardı. İnsanlar hep birlikte meyve eker ve vakitlerini beraber geçirirlerdi. Sahipleri değiştiğinde, o harika yer maalesef yok oldu. Claudia dikkatle dinledi. Hikaye biterken içinde anında büyük bir coşku hissetti. Birlikte çalışırsak bu yeri kurtarabiliriz, dedi. Frau Berger, bu fikri zorlu bulmasına rağmen onaylayarak başını salladı.

Am nächsten Morgen begann Claudia ihr Projekt voller Energie. Zuerst suchte sie den Hausmeister, damit sie Informationen bekam. Der Mann putzte gerade den Platz, als Claudia ihn fragte. Sie sagte höflich: Wem gehört eigentlich das kaputte Feld da hinten? Er hörte kurz auf zu arbeiten und dachte nach. Er antwortete: Das gehört der Stadt, aber niemand kümmert sich darum. Claudia bedankte sich für die Information und ging schnell zurück. Sie setzte sich an ihren Schreibtisch, um einen Plan zu machen. Weil das Feld der Stadt gehörte, musste sie die Behörde besuchen. Sie suchte im Internet und fand die Adresse vom Rathaus. Ihr Herz schlug schneller, weil das echte Abenteuer nun begann.

Türkçesi: Ertesi sabah Claudia projesine enerji dolu bir şekilde başladı. Bilgi almak için ilk olarak binanın kapıcısını aradı. Claudia ona soru sorduğunda adam tam da meydanı temizliyordu. Kibarca sordu: Arkadaki şu harap arsa aslında kime ait? Adam bir an işini bıraktı ve düşündü. Şöyle cevap verdi: Orası şehre ait ama kimse orayla ilgilenmiyor. Claudia bu bilgi için teşekkür edip hızla geri döndü. Bir plan yapmak için çalışma masasına oturdu. Arsa şehre ait olduğu için resmi makama gitmesi gerekiyordu. İnternette arama yaptı ve belediye binasının adresini buldu. Gerçek macera artık başladığı için kalbi daha hızlı çarpıyordu.