🎻 Auf der großen Bühne

Nora war siebzehn Jahre alt und lebte in der schönen Stadt Bremen. Ihr Herz schlug für die Musik, besonders für das Spiel auf der Geige. Jeden Nachmittag nach der Schule ging das junge Mädchen in die örtliche Musikschule. Dort gab es einen kleinen Raum am Ende des Flurs. In diesem Zimmer saß Nora viele Stunden lang auf einem einfachen Stuhl. Sie hielt das Holzinstrument sorgfältig an ihrer Schulter und las die Noten auf dem Blatt vor sich. Die Töne schwebten sanft durch die Luft und füllten den Raum mit Freude. Nora vergaß oft die Zeit, wenn sie spielte. Die Musik gab ihr Kraft. Dennoch spürte sie manchmal eine Unruhe in ihrer Brust. Sie dachte oft an das Publikum.

Türkçesi: Nora on yedi yaşındaydı ve güzel Bremen şehrinde yaşıyordu. Kalbi müzik için, özellikle de keman çalmak için atıyordu. Genç kız her öğleden sonra okuldan sonra yerel müzik okuluna gidiyordu. Orada koridorun sonunda küçük bir oda vardı. Nora bu odada saatlerce basit bir sandalyede otururdu. Ahşap enstrümanı özenle omzunda tutar ve önündeki sayfadaki notaları okurdu. Sesler hafifçe süzülür ve odayı neşeyle doldururdu. Nora çalarken sık sık zamanı unuturdu. Müzik ona güç veriyordu. Yine de bazen göğsünde bir huzursuzluk hissederdi. Sık sık seyircileri düşünürdü.

Eines Tages trat ihr alter Lehrer Herr Wagner in den kleinen Übungsraum. Er beobachtete das Mädchen eine Weile schweigend und lächelte dann freundlich. Er hielt einen weißen Umschlag in der Hand. Herr Wagner sagte: Nora, du hast wirklich großes Talent. In Hamburg gibt es bald einen bedeutenden Wettbewerb für junge Musiker aus der ganzen Region. Du solltest unbedingt dort antreten. Nora sah ihren Lehrer mit großen Augen an. Ein Solokonzert in einer riesigen Halle vor vielen Zuschauern klang aufregend, aber auch gefährlich. Herr Wagner legte den Umschlag auf den Tisch und wartete auf ihre Antwort. Der Lehrer glaubte fest an ihre Fähigkeit und wollte ihre Karriere fördern. Dann verließ er den Raum und ließ sie mit der Entscheidung allein.

Türkçesi: Bir gün yaşlı öğretmeni Bay Wagner küçük çalışma odasına girdi. Genç kızı bir süre sessizce izledi ve ardından dostça gülümsedi. Elinde beyaz bir zarf tutuyordu. Bay Wagner dedi ki: Nora, gerçekten büyük bir yeteneğin var. Yakında Hamburg'da tüm bölgeden genç müzisyenler için önemli bir yarışma var. Orada mutlaka yarışmalısın. Nora öğretmenine büyük gözlerle baktı. Birçok izleyicinin önünde devasa bir salonda solo konser vermek heyecan verici ama aynı zamanda tehlikeli geliyordu. Bay Wagner zarfı masaya koydu ve onun cevabını bekledi. Öğretmen onun becerisine yürekten inanıyordu ve kariyerini desteklemek istiyordu. Sonra odadan çıktı ve onu kararıyla baş başa bıraktı.

Nora zögerte lange mit ihrer Entscheidung. Ein kalter Schauer lief über ihren Rücken, als sie an das vergangene Jahr dachte. Damals hatte sie bei einer Feier im Rathaus auf der Bühne gestanden. Mitten im Stück war ihr Herz rasend schnell geschlagen. Ihre Hände hatten gezittert und der Kopf war plötzlich völlig leer gewesen. Sie war wie angewurzelt stehen geblieben und konnte keinen einzigen Ton mehr spielen. Das Schweigen im Saal war unerträglich gewesen. Nora antwortete leise: Herr Wagner, ich kann das nicht. Meine Angst vor dem Publikum ist einfach zu groß. Ich will diesen Albtraum nicht noch einmal erleben. Sie blickte traurig auf den Boden. Der Schock von damals saß noch immer tief.

Türkçesi: Nora kararıyla ilgili uzun süre tereddüt etti. Geçen yılı düşündüğünde sırtından soğuk bir ürperti geçti. O zamanlar belediye binasındaki bir kutlamada sahnede durmuştu. Eserin ortasında kalbi delicesine hızlı çarpmıştı. Elleri titremiş ve kafası aniden tamamen boşalmıştı. Kök salmış gibi kalakalmış ve tek bir nota bile çalamamıştı. Salondaki sessizlik dayanılmazdı. Nora sessizce cevap verdi: Bay Wagner, bunu yapamam. Seyirci karşısındaki korkum çok büyük. Bu kabusu bir kez daha yaşamak istemiyorum. Üzgün bir şekilde yere baktı. O günün şoku hâlâ içinde duruyordu.