👩‍🔬 Der Weg nach oben: Die Geschichte von Elif

Elif wuchs in einem abgelegenen Dorf im Osten der Türkei auf, wo das Leben ruhig verlief. Ihr Vater war ein einfacher Handwerker, der aus schwerem Holz Möbel fertigte, während ihre Mutter Kleidung für die Nachbarn nähte. Obwohl das alte Haus klein und bescheiden war, waren die Träume von Elif schon immer grenzenlos gewesen. Schon in der Grundschule fiel sie ihren Lehrern durch ihre mathematische Begabung auf. Wenn ihre Klassenkameraden draußen spielten, saß Elif oft in der kleinen Dorfbibliothek. Dort las sie stundenlang Bücher über moderne Technik und Wissenschaft, bis das Sonnenlicht langsam verblasste. „Was willst du einmal werden?“, fragte ihr Vater sie eines späten Abends. Dabei arbeitete er konzentriert an dem Holztisch und wischte sich den Schweiß von der Stirn. „Ich möchte Ingenieurin werden, Vater“, antwortete sie, ohne auch nur eine einzige Sekunde zu zögern.

Türkçesi: Elif, hayatın sakin aktığı, Türkiye'nin doğusundaki ücra bir köyde büyüdü. Babası ağır ahşaplardan mobilyalar üreten basit bir zanaatkâr, annesi ise komşulara kıyafetler diken bir kadındı. Bu eski ev küçük ve mütevazı olsa da, Elif'in hayalleri öteden beri hep sınırsızdı. Daha ilkokuldayken matematiksel yeteneğiyle öğretmenlerinin dikkatini çekiyordu. Sınıf arkadaşları dışarıda oynarken, Elif çoğunlukla o küçük köy kütüphanesinde otururdu. Orada, gün ışığı yavaşça sönüp gidene dek saatlerce modern teknoloji ve bilim üzerine kitaplar okurdu. Geç vakte kalınan bir akşam, babası „Büyüyünce ne olmak istiyorsun?“ diye sordu. O sırada ahşap masasında odaklanmış bir şekilde çalışıyor ve alnındaki teri siliyordu. Elif, tek bir saniye bile tereddüt etmeden, „Mühendis olmak istiyorum baba,“ diye yanıtladı.

Ihr Vater lächelte müde, aber seine Augen zeigten eine tiefe Sorge. „Das ist ein sehr harter Weg, Elif. Du weißt genau, dass wir kaum Geld für eine teure Universität haben.“ „Ich werde rechtzeitig Stipendien finden“, sagte sie entschlossen und sah ihm direkt in die Augen. „Ich werde Tag und Nacht dafür arbeiten, um dieses Ziel zu erreichen.“ Diese Entschlossenheit zahlte sich aus. Mit achtzehn Jahren erreichte sie ihr erstes großes Ziel: Sie bekam tatsächlich einen Studienplatz für Elektrotechnik an einer renommierten Universität in Istanbul. Der plötzliche Abschied vom vertrauten Dorf fiel ihr jedoch schwerer, als sie dachte. Ihre Mutter packte ihr einen alten Koffer, in den sie neben selbst genähter Kleidung eine kleine Box mit getrockneten Feigen für den langen Weg legte. Als Elif aus dem Bus stieg, war in Istanbul alles aufregend und neu.

Türkçesi: Babası yorgun bir şekilde gülümsedi ama gözlerinde derin bir endişe vardı. „Bu çok zorlu bir yol, Elif. Pahalı bir üniversite için neredeyse hiç paramız olmadığını çok iyi biliyorsun.“ Elif, doğrudan onun gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde, „Zamanı geldiğinde burs bulacağım,“ dedi. „Bu hedefe ulaşmak için gece gündüz çalışacağım.“ Bu kararlılığının karşılığını aldı. On sekiz yaşına geldiğinde ilk büyük hedefine ulaştı: Gerçekten de İstanbul'daki saygın bir üniversitede elektrik mühendisliği bölümünü kazandı. Ancak o çok alıştığı köyünden aniden ayrılmak, ona beklediğinden daha zor geldi. Annesi ona, kendi diktiği kıyafetlerin yanına, uzun yolda yemesi için bir kutu kuru incir de koyduğu eski bir bavul hazırladı. Elif otobüsten indiğinde, İstanbul'daki her şey onun için heyecan verici ve yepyeniydi.