🌑 Der Sieg gegen den inneren Schatten

Stefan stand in der Mitte der leeren Sporthalle. Sein Atem ging schwer, und der Schweiß lief ihm über das Gesicht. Es war kurz vor Mitternacht, doch für ihn zählte nur die Vorbereitung auf den Marathon am kommenden Sonntag. Seit sechs Monaten hatte er keinen Tag ausgelassen. Sein Ziel war nicht einfach nur das Mitlaufen; er wollte seine Bestzeit unter drei Stunden drücken. „Du übertreibst es, Stefan“, sagte sein Trainer, der am Rand der Halle saß. „Dein Körper braucht Erholung, keine Überlastung.“ „Ich muss sicher sein, dass ich bereit bin“, antwortete Stefan und band seine Schnürsenkel fester. „Wenn ich nicht alles gebe, werde ich es nie wissen.“ Stefan war kein Profisportler. Er arbeitete in einem Büro und hatte erst vor zwei Jahren mit dem Laufen begonnen, um einen Ausgleich zum stressigen Alltag zu finden. Doch aus dem Hobby war eine Besessenheit geworden, die sein ganzes Leben bestimmt hatte. Während er seine Runden drehte, dachte er an die Gründe zurück, warum er angefangen hatte. Früher war er antriebslos gewesen. Sein Job in der IT-Abteilung hatte ihn ausgebrannt.

Türkçesi: Stefan boş spor salonunun ortasında duruyordu. Ağır ağır nefes alıyordu ve yüzünden ter süzülüyordu. Gece yarısına az kalmıştı, ancak onun için yalnızca gelecek pazar günkü maratona hazırlık önemliydi. Altı aydır tek bir günü bile atlamamıştı. Hedefi sadece yarışa katılmak değildi; en iyi derecesini üç saatin altına çekmek istiyordu. „Abartıyorsun Stefan,“ dedi salonun kenarında oturan antrenörü. „Vücudunun dinlenmeye ihtiyacı var, aşırı yüklenmeye değil.“ „Hazır olduğumdan emin olmam gerek,“ diye yanıtladı Stefan ve ayakkabı bağcıklarını daha sıkı bağladı. „Her şeyimi vermezsem bunu asla bilemeyeceğim.“ Stefan profesyonel bir sporcu değildi. Bir ofiste çalışıyordu ve stresli günlük hayata bir denge bulmak için koşmaya henüz iki yıl önce başlamıştı. Fakat bu hobi, tüm hayatını belirleyen bir tutkuya dönüşmüştü. Turlarını atarken, başlama nedenlerini yeniden düşündü. Eskiden isteksiz ve enerjisizdi. Bilişim departmanındaki işi onu tüketmişti.

Er hatte sich oft gefragt, ob das alles war, was das Leben zu bieten hatte. Das Laufen hatte ihm ein neues Gefühl von Kontrolle gegeben. Er erinnerte sich an seinen ersten 5-Kilometer-Lauf. Er war damals nach zwei Kilometern völlig außer Atem gewesen. Doch er hatte nicht aufgegeben. Er hatte sich gesteigert, Woche für Woche, Monat für Monat. Heute war der Marathon für ihn mehr als nur eine sportliche Leistung; es war der Beweis, dass er seinen inneren Schatten besiegt hatte. Am Sonntagmorgen herrschte in der Innenstadt eine geschäftige Atmosphäre. Tausende Läufer hatten sich am Startpunkt versammelt. Die Spannung lag förmlich in der Luft. Stefan stand im vorderen Block. Er fühlte sich leicht, doch sein Magen war angespannt. Der Startschuss fiel.

Türkçesi: Kendine sık sık hayatın sunabileceği her şeyin bundan mı ibaret olduğunu sormuştu. Koşmak ona yeni bir kontrol hissi vermişti. İlk 5 kilometrelik koşusunu hatırladı. O zamanlar iki kilometreden sonra tamamen nefessiz kalmıştı. Fakat pes etmemişti. Hafta hafta, ay ay kendini geliştirmişti. Bugün maraton onun için sadece sportif bir başarıdan fazlasıydı; içindeki gölgeyi yendiğinin kanıtıydı. Pazar sabahı şehir merkezinde hareketli bir atmosfer vardı. Binlerce koşucu başlangıç noktasında toplanmıştı. Gerginlik adeta havada hissediliyordu. Stefan ön blokta duruyordu. Kendini hafif hissediyordu ama midesinde bir gerginlik vardı. Başlangıç atışı yapıldı.