🗡️ Der tapfere Ritter von der Mancha

In einem kleinen Dorf in der Region La Mancha, an deren Namen ich mich nicht besonders gerne erinnern möchte, lebte vor nicht allzu langer Zeit ein kleiner Adeliger. Er besaß nicht viel mehr als eine alte Lanze, ein verrostetes Schild, einen dünnen Gaul und einen schnellen Jagdhund. Sein Vermögen bestand größtenteils aus einem Eintopf mit mehr Rindfleisch als Lamm, einer Mahlzeit am Samstag, Linsen am Freitag und vielleicht einem zusätzlichen Taubenjungen am Sonntag. Er trug ein Gewand aus feinem Tuch, doch an den Werktagen begnügte er sich mit Kleidung aus einfacher Wolle. Dieser Mann war etwa fünfzig Jahre alt. Sein Körper war hager, sein Gesicht trocken, und er stand am Morgen sehr früh auf, da er ein großer Freund der Jagd war. Man sagt, dass er mit dem Nachnamen Quijada oder Quesada hieß, doch darüber gibt es unter den Chronisten verschiedene Meinungen. Für unsere Geschichte ist das jedoch nicht entscheidend, solange wir in der Erzählung die Wahrheit nicht verletzen. Der Adelige verbrachte seine Zeit damit, in den Büchern über Rittertum zu lesen. Er war so sehr in diese Geschichten vertieft, dass er das Jagen vergaß und sich kaum um die Verwaltung seines Gutes kümmerte. Er wurde so leidenschaftlich, dass er viele seiner Ackerflächen verkaufte, um sich diese Bücher kaufen zu können. Er besaß bald so viele, dass er seinen Verstand völlig verlor. Er begann zu glauben, dass alles, was in diesen Büchern geschrieben stand – die Verzauberungen, die Kämpfe, die Herausforderungen und die unmöglichen Liebesgeschichten –, die reine Wahrheit sei. In seinem Kopf gab es keine sicherere Welt als diese.

Türkçesi: La Mancha bölgesinde, adını anmaktan pek hoşlanmadığım, çok da uzak olmayan bir zamanda küçük bir soylu yaşıyordu. Eski bir mızrak, paslı bir kalkan, zayıf bir at ve hızlı bir av köpeğinden fazla bir şeye sahip değildi. Serveti çoğunlukla kuzu etinden çok sığır eti içeren bir güveçten, Cumartesi öğle yemeğinden, Cuma mercimeğinden ve belki Pazar ilave bir güvercin yavrusundan oluşuyordu. İpekten bir giysi giyerdi ama iş günlerinde basit yünlü kıyafetlerle yetinirdi. Bu adam elli yaş civarındaydı. Vücudu zayıf, yüzü kuruydu ve avcılığa büyük merakı olduğu için sabahları çok erken kalkardı. Quijada veya Quesada soyadını taşıdığı söylenir, ama bu konuda tarihçiler arasında farklı görüşler vardır. Hikâyemiz açısından önemli olan, anlatıda gerçeği çiğnemememiz koşuluyla bu ayrıntı değildir. Soylu adamı vaktini şövalyelik üzerine kitap okuyarak geçirirdi. Bu hikâyelere o kadar dalmıştı ki avcılığı unutmuş ve malının yönetimiyle neredeyse hiç ilgilenmemişti. O kadar tutkulu hale gelmişti ki bu kitapları satın alabilmek için tarlalarının çoğunu satmıştı. Çok geçmeden o kadar çok kitap biriktirdi ki aklını tamamen kaybetti. Bu kitaplarda yazılan her şeyin - büyülerin, savaşların, meydan okumaların ve imkânsız aşk hikâyelerinin - saf gerçek olduğuna inanmaya başladı. Kafasında bundan daha güvenli bir dünya yoktu.