🎄 Eine Weihnachtsgeschichte

Ebenezer Scrooge war ein Mann, dessen Seele so kalt war wie ein Eisblock im tiefsten Winter. Er war ein Geizhals, dessen Herz keine Wärme kannte und dessen Geist ausschließlich um Geld und Profit kreiste. Sein Gesicht war hager, seine Wangen eingefallen, und seine Nase war spitz wie eine Eiszapfen. Seine Augen waren rot unterlaufen, sein Kinn hing schlaff herab, und seine Stimme klang bei jeder Gelegenheit dünn und krächzend. Er trug stets einen frostigen Ausdruck auf seinem Gesicht, selbst an den wärmsten Tagen des Jahres. Die Kälte, die in seinem Inneren wohnte, schien ihn überallhin zu begleiten. In seinem Büro war es im Sommer nicht wärmer und im Winter nicht kälter als draußen. Niemand hielt ihn je auf der Straße an, um ein nettes Wort zu wechseln, und kein Bettler wagte es, ihn nach einer kleinen Spende zu fragen. Selbst die Hunde, die ihn auf seinem Weg durch London trafen, schienen ihn zu meiden, als wüssten sie instinktiv, dass hier ein Mensch ging, dessen Herz für niemanden schlug. An jenem besagten Heiligabend saß Scrooge in seinem Büro. Die Tür stand offen, damit er seinen Angestellten Bob Cratchit im Auge behalten konnte, der in einem winzigen, zugigen Nebenraum saß. Bob hatte nur eine kleine Kohle, um sich zu wärmen, während Scrooge sein eigenes Feuer nicht einmal anzündete. Die Welt draußen war neblig und kalt, die Glocken der Kirchen läuteten dumpf und mahnend durch die Gassen von London. Trotz der Kälte arbeitete der Angestellte fleißig, denn er brauchte den Lohn, um seine Familie zu ernähren. Plötzlich öffnete sich die Tür und sein Neffe Fred trat herein. Er strahlte vor Freude und Wärme, was in diesem Raum wie ein Fremdkörper wirkte.

Türkçesi: Ebenezer Scrooge, ruhu kışın en derinlerindeki bir buz bloğu kadar soğuk bir adamdı. Cimriliğiyle tanınırdı; kalbi hiç sıcaklık bilmez, aklı yalnızca para ve kar etrafında dönerdi. Yüzü zayıf, yanakları çökmüş, burnu bir sarkıt kadar sivriydi. Gözleri kızarmış, çenesi sarkık, sesi her fırsatta ince ve hırıltılıydı. Yüzünde her zaman donuk bir ifade vardı; yılın en sıcak günlerinde bile. İçindeki soğukluk onu her yere takip ediyormuş gibi görünüyordu. Ofisinde yazın dışarıdan daha sıcak, kışın dışarıdan daha soğuk değildi. Sokakta kimsenin ona durup hoş bir şey söylemeye cesaret edemediği gibi, dilenci de küçük bir bağış için ona sormaya cesaret edemiyordu. Londra'da yolu üzerindeki köpekler bile ondan kaçınıyor gibiydi; sanki içgüdüsel olarak buradan kalbi hiç kimse için çarpmayan birinin geçtiğini biliyorlardı. O meşru Noel arifesinde Scrooge ofisinde oturuyordu. Kapı açıktı; böylece çalışanı Bob Cratchit'i gözetleyebiliyordu. Bob, küçük ve esen bir yan odada oturuyordu. Isınmak için yalnızca küçük bir kömür ateşine sahipti; Scrooge ise kendi ateşini bile yakmıyordu. Dışarısı sisli ve soğuktu; kilise çanları Londra sokaklarında boğuk ve öğüt verici bir şekilde çalıyordu. Soğuk rağmen çalışan çalışkandı; ailesini doyurmak için maaşına ihtiyacı vardı. Birdenbire kapı açıldı ve yeğeni Fred içeri girdi. Sevinç ve sıcaklıkla parlıyordu; bu odada yabancı bir cisim gibi görünüyordu.